RPA II - dzień 7 - 26.09 - Przylądek Igielny i Rasperpunt Hiking Trail

W końcu śniły mi się pozytywne chwile, mam nadzieję, że koniec z koszmarami. Po śniadaniu, które sami sobie przyrządziliśmy pojechaliśmy w teren. Najpierw kawa w lokalnej palarni w Struisbaai, później wjeżdżamy na teren Parku Narodowego. Najdalej wysunięty punkt Afryki, fajnie, robi wrażenie. Ludzie zawsze tam się jacyś kręcą. Szlak prowadzi wybrzeżem. Jak tylko pochwaliłem czystość, to pojawiły się nakrętki, styropian i inne ciekawostki. Na szczęście nie ma tego dużo, ale myślę sobie - tyle ludzi siedzi przy ulicach i się nudzi, jakby tak ich do pracy zaciągnąć, zaoferować sensowne stawki, wypromować ogólnokrajowy program czyszczenia kraju i by się działo. Skoro w Rwandzie można sprzątać społecznie… Ten kraj ma gigantyczny potencjał, sporo się buduje, nawet wjazd do Parku w trakcie budowy. Ale z tym wiąże się też ryzyko, potrzeba stabilności na poziomie władzy, pomysłu, kapitału, a z tymi tutaj widzę kiepsko. 

W pewnym momencie szlak idzie na północ, przecina drogę i biegnie na wzgórze. Przygotowując się do tej wyprawy, na AllTrails znalazłem kilka tras, połączyłem to w jedną i wyszło nam dziś 22km do przejścia. Okazuje się, że jest zakaz wejścia w głąb Parku, trochę poszliśmy z ciekawości, ale szybko zwróciliśmy. Nie ma sensu pchać się na surowy teren, gdzie robimy tylko kilometry, zaś atrakcji wizualnych praktycznie brak. Schodzimy do L’Agulhas, tam pijemy kawę w najdalej na południe położnej kawiarni, Adele w coverze przygrywa. Ktoś mnie prosił, abym kupił magnes w RPA, ale kto to był? Właśnie takie tu widzę. Podeszliśmy do latarni morskiej z 1848 roku. Większość turystów podjeżdża właśnie tu i na sam punkt Przylądka. Na trasie na wzgórzu nie spotkaliśmy nikogo. Mamy ochotę poznać więcej, jedziemy do całkiem nieźle odosobnionej wioski Suiderstrand, jednak docieramy do bramy Parku. Nic z tego. Wracamy na obiad, dziś sushi, bo gdzie, jak nie tu? Dobry, aktywny dzień, sporo słońca, mało wiatru. Jutro ruszamy na północny wschód.