Wieliczka

nie byłeś w Wieliczce??? tak reagowali niektórzy, jak mówiłem o swoich weekendowych planach. Ano nie byłem. Nie pamiętam nawet, czy w szkole ktoś wpadł na taki pomysł. Pani kilka lat temu zaproponowała wyjazd tam. Kiełkowało, aż znalazło się na liście. W naszym głosowaniu w Andorze wyszło wysoko, w Hiszpanii w Torli kupiliśmy książkę o tym miejscu, z początków XX wieku. Przygotowałem się i wczoraj pojechaliśmy. wiadomo, pociągiem, bo fajnie. Kontakt z ludźmi i wyjście z tej bańki praca-dom-paczkomat jest coraz bardziej wstrząsający. Siada obok nas para, 35 lat. Jakaś druga randka, rozpoznawanko. Chłopak wygląda na poukładanego, ale jego wybranka... nie dało się słuchać. Jak można tyle razy wspominać swoich byłych chłopaków? dajcie spokój. Jechali gdzieś do muzeum. Postawa roszczeniowa tej pani nie dała mi się skupić na książce, którą miałem zamiar czytać. Pani też się wierciła. Tuż przed naszym powstaniem tamta pani zamarzyła o spadku w postaci kamienicy. Chłopak, który chciał wypaść jak najlepiej stwierdził wprost, że on jej takiego czegoś nie da. Kręciliśmy oczami, mózgi parowały. W Krakowie wbiegliśmy do drugiego pociągu, który jedzie niemal pod samą kopalnię. Mieliśmy godzinę zapasu, pospacerowaliśmy po okolicy, rynku, budynkach kopalnianych. Tłumy ludzi. Dużo zagranicy, to fajnie. Samo zwiedzanie... bajka. Świetna pani przewodnik, 30-40 osoba grupa. W środku pięknie, nie da się opisać. Sale z żyrandolami - powalają. Zapamiętałem, że ostatni koń z kopalni wyjechał w 2002 roku. No i to, że widzimy tylko 5% całej kopalni. Są tam miejsca, które są jak to nazwała pani przewodnik - pod ścisłą ochroną i nie wejdziemy tam. Robi ogromne wrażenie. Po wyjściu pospacerowaliśmy po smutnej Wieliczce i pociągami do domu. Taki weekend powinien być, wszystko nowe, inne, stymulujące mózg i ciało do aktywności. A czemu o tym piszę? Taka historia - idąc na pociąg rano opowiadam Pani o moich dwóch rozmowach w pracy w piątek, takich zwykłych zawodowych. Dwie różne osoby narzekały na samopoczucie, jak ciężko psychicznie, bo krótkie dni, bo ciemno, bo sporo pracy... Siadamy w pociągu, w chrome wyskakuje mi proponowanych stronach link o wypaleniu. Chwilę później ta para, o której wspominam wyżej mówi o depresjach i próbach samobójczych ludzi z ich otoczenia. To się dzieje naprawdę.

 

Bielsko-Biała

piątek 30.01

świętowanie! oboje mamy urlop, więc ruszamy. Gdyby była pogoda, pojechalibyśmy w góry, na Halę Rycerzową. Była mgła, więc wybraliśmy "zaległe' z Bożego Narodzenia Bielsko ze zwiedzaniem zamku. Dodatkową frajdą jest to, że jedziemy pociągiem. Polubiliśmy tę formę podróżowania, patrząc na stan dróg, pogodę i wygodę w pociągu, korzystamy z tego. Pierwsze kroki kierujemy na Białą, bliska mi ulica Cyniarska. Tam na rynku Pani wypatrzyła kawiarenkę, siadamy. Jest jakaś magia w tym, jak dniu roboczym siadamy gdzieś i obserwujemy ludzi, jak idą, jak pracują, a my... wyłączeni z tego nurtu. Tuż obok sklepik z odzieżą jeansową, znam go od wieków. Jakiś odruch powoduje, że wchodzimy. Zapach... nieprzyjemny. Odwracam głowę, a tu na półce mój rozmiar, mój model, to co kupuję od lat. Pan sprzedawca podaje cenę, podaje rabat, ja nie mam zamiaru kupić, po prostu wszedłem, bo nie chodzę zasadniczo po sklepach. Cena jest o 100zł wyższa niż to, co mam w internecie. Dziękuję mu i dociera do mnie ten żal sprzedawcy, że nie ubije targu. Zasmuciło mnie to, chciałby zarobić, a tego nie zrobi. Odwykłem od tego, no cóż znak czasów. Wijemy się uliczkami trzymając się za ręce, wspaniałe chwile. Później Zamek Sułkowskich. Miliony razy przejeżdżaliśmy. Kiedyś nie wiedziałem, że jest do zwiedzania, a jak już wiedziałem, to nigdy nie było czasu. A teraz jest na liście zimowej i to nasz cel. Wchodzimy. Spędziliśmy tam około 3 godzin. Robi wrażenie. W szczególności makieta dawnych ziem dzisiejszego Bielska, historia tych miejsc. Do Bielska mogę jeździć regularnie, mam ogromny sentyment do tego miasta, które znam od małego. Trochę szkoda, że tak niewiele dowiedziałem się o samym zamku, kim byli Sułkowscy itd. Może przegapiłem coś? niemniej świetne miejsce, a którym mogę z duma powiedzieć - byłem tam, polecam. Później klasyka, czyli bielski rynek, katedra, antykwariaty... Małżeństwo (chyba) ogląda słonie, pan chce pani coś kupić, sprzedawczyni podaje cenę mówiąc, że ten akurat słonik to arcydzieło, ręczna robota itd. A pan mówi - to jest prezent, cena nie gra roli po czym płaci i odbiera malutką rzeźbę. To są chwile, które zapadają w pamięć. Rynek pusty, spokojny, cieszą jak zawsze nowe lokale w odnowionych kamienicach. Na koniec jeszcze jeden antykwariat książkowy, na ul. 3. Maja. Myślałem, że coś kupię, ale nic nie wpadło mi w oko. No i finał... a jakże, Akwarium. Miejsce kultowe, niebanalne, a w tygodniu wiadomo jeszcze do tego zagłębione w ciszy. Obok wystawa fotografii... nie zdążyłem. Wybraliśmy zanurzenie w kawie, na kanapie, otwarliśmy czasopisma, przeglądaliśmy trasy, wyjazdy, planowaliśmy przyszłość... Piękny dzień! no i powrót pociągiem. Plany nam nieco zakłóciła decyzja - nasza - o wstąpieniu do Goczałkowic, bo tak trzeba było. Zrobiliśmy coś bardzo dobrego i jeszcze później pojechaliśmy do domu. Czy tak się żyje na emeryturze?