Kaczawa IV - dzień 2 - Czartowska skała & hamak

26.07

taka powtarzalność to ja lubię. Rano leniwe śniadanie, wizyta u dobrych znajomych, jak miło i Muchów. Upał. Co robimy? Podjeżdżamy rowerem na Czartowską Skałę, jechaliśmy obok niej rok temu podczas Wygasłych Wulkanów, pora tam znowu pobyć. Jeden człowiek gdzieś tam pół nagi w kamieniach się smażył. U podnóża przywitał nas paź królowej, dawnego tego motyla nie widziałem, a był taki okres w życiu, że mocno się interesowałem motylami. Było tak ciepło, że zdecydowaliśmy się ewakuować do lasu na nasze miejsce hamakowe. I tu kolejny hit... jedziemy w las, drzew miliony, lasy ogromne, podjeżdżamy w jedno konkretne miejsce, kilka metrów kwadratowych, tam, gdzie leżeliśmy rok temu, ani jednego turysty... i co??? widzimy auto w środku lasu na polance i dokładnie absolutnie w tym samym punkcie co rok temu siedzą ludzie. Jak to możliwe??? dziś wydaje się, że znam odpowiedź. Wczoraj siedziała młodzież przy pomniku, dziś Ci ludzie. Ale ta sytuacja zmusiła nas do tego, by poszukać innego miejsca, jakieś 200-300 metrów dalej. Nie ma przypadku, to musiało się wydarzyć! znajdujemy miejsce, fajne, w cieniu, wśród rzadziej rozstawionych drzew. Leżymy kilka godzin, tuż przed pakowaniem się Panią ukąsiła osa. To miało się wydarzyć. Czemu? bo opóźniło nasz wyjazd do domu, bo spowodowało, że plany na kolejne popołudnia zostały anulowane, trzeba było wyleczyć sporą opuchliznę na nodze. Nie może być przypadku. To miejsce nasze stare hamakowe ani to ładne, ani to piękne, eksponowane na słońce, po prostu kilka drzew na skraju lasu przy polance. Ci ludzie tam po prostu zostali skierowani. Taka jest moja wiara i miałem już dość sytuacji, gdzie widzę rękę Boga, odczytuję takie zdarzenia jako prowadzenie nas przez życie...

Ale zanim Panią użądliło, to ja jak tylko wyłożyłem się w hamaku, jak zwykle zapadłem w sen. Jak się obudziłem, Pani nadal czytała książkę. Ja wziąłem aparat, moje 105mm, dwa pierścienie pośrednie, które w końcu zabrałem w teren i w krzaki. Nic mnie nie ugryzło, ale wiało, więc żaden stacking nie wyszedł.

Wspaniały pobyt, świetny weekend. Po Kaczawie III nie bardzo wiedziałem co dalej z Kaczawami, wiedziałem, że zajdą zmiany i zaszły. Ale po tym wyjeździe wiem, że będzie dobrze, że mamy gdzie wracać i kontynuować nasze eksploracje tej krainy.

Kaczawa IV - dzień 1 - pętla lwówiecka

25.07

czas na Kaczawę IV! a to już rower i trzeba się dosycić Kaczawą do pełna. Piątkowa rutyna, choć przyznam coraz później wyjeżdżamy, kiedyś o 14 ruszałem z domu. Teraz 16 u Pani, wsiadam w auto, Poranna Manna i jedziemy! Jest długo widno, więc po wczekowaniu i zaprzyjaźnieniu się z nowymi/starymi ludźmi ruszyliśmy w "naszą" poziomkową uliczkę. W tym roku bida, malin trochę, poziomek wcale. Może za późno jesteśmy? Wieczorem powtórka tour de France i spać. Spało się dobrze, śniadanie i jedziemy do Wlenia. Wiadomo, ulica Pocztowa i w drogę! We Francji Alpe d'Huez, a my tu swój królewski etap przejeżdżamy. I co się dzieje, to niesamowite. Zaraz za rogiem giga podjazd na wzgórze zamkowe. Ja trochę szybciej, Pani z tyłu. Idzie dwoje starszych osób, o lasce, powolutku na spacer. Pozdrawiam, a oni mnie zagadują, jak miło. Panią też zagadali, zapytali dokąd, skąd itd. Widzieliśmy ich wieczorem w kościele po mszy. Jedziemy dalej, kolejny człowiek pyta mnie, czy mnie popchać, jak jechałem pod grę. Czy ja tak źle wyglądam? chyba nie, po prostu miły był. W sumie na 6 osób 5 z nich nas zagadało, uśmiechnęło się lub zaoferowało pomoc. No pięknie, Polska się zmienia!

Najładniejszy kawałek za Radomicami, i to się pewnie nie zmieni. Kolejny rok mija, a my zdrowi, w ruchu przejeżdżamy przez nasze ukochane tereny. Ładnie domy się zmieniają, remontują się, drzewa rosną. Lubomierz, wyjątkowo mi wpadł w oko tym razem. Nowa kawiarnia na rynku, właścicielka przyucza nowa panią baristkę, kawa wiadomo... ale ja uwielbiam się zatrzymać, "wspierać lokalny biznes", paradoksalnie ta kawa nam dała niezłego kopa.

Mirsk, jak zawsze przerwa na pizzę i herbatę. Jaka dobra pizza! Mirsk też się zmienia, rynek jest brukowany, a był asfaltowany. No proszę, aż miło widzieć. 

Jedziemy na pamięć, nie mam wytyczonej trasy, znam każdy kilometr. Lwówek Śląski, Pani zaprosiła mnie na lody, dobre i wielkie. To już drugie miejsce po Lubomierzu, które wejdzie do naszego repertuaru. 

Stałym punktem naszej wyprawy jest przerwa przy pomniku w Niwnicach. Wakacje, pomnik nieznany, schowany w drzewach, zawsze tam było pusto, a tym razem... 5 dziewczyn, 2 chłopaków w celach mi nieznanych, ale pewnie dalekich od wspólnego poznawania literatury siedzą tam na "naszych miejscach". No wiecie co? dziś i tu i teraz? a niech mnie... no ale my zatrzymaliśmy się, co przerwa to przerwa. 

Pogodowo - upał, ale nie zwalniamy tempa i przed 18-tą jesteśmy we Wleniu. Jak policzymy przerwy na kawę plus długie czekanie na pizzę, śmiem twierdzić, że byliśmy szybciej niż rok temu. Zdążyliśmy na mszę i do domu odpocząć. Co za piękny dzień, jak co roku!