Tasmania II - dzień 7 - 3.11 - przejazd do Launceston

Każda podróż zaczyna się od pierwszego kroku, przez próg domu lub pokoju hotelowego. Nasz Overland Track zaczął się dziś kwadrans po 9. Zjedliśmy śniadanie, Kevin na dokładkę usmażył 2 jajka i podał 3 ciepłe kromki chleba. Ten chleb bardzo przypominał ten polski. Plecaki… o rany, nieco cięższe jednak, niż na treningach. Trzeba będzie z tym jakoś żyć. I iść. W ręce mamy jeszcze małe plecaki, tam wodę, sok, tablet. Nie jest łatwo. Do poczekalni autobusowej mamy kwadrans, a ramiona bolą. Będzie ciekawie. Poczekalnia busów jest ciekawa. Wyobrażałem sobie dworzec autobusowy, jakie znamy z Polski. A tu lokal w kamienicy mając może w porywach 20 metrów kwadratowych. Drewniane okna, ściany zaszpachlowane, nie pomalowane. Jedna pani obsługuje przychodzących podróżników. O 10 rusza bus do Launceston. Pani zagaduje, wita uśmiechem, coś tam podpowiada. Kierowca bierze bagaże, wrzuca do ładowni, po czym pasażerowie pakują się do busu. O dziwo jest pełny. Zaraz po starcie kierowca się przestawia i z humorem opowiada o dzisiejszej podróży. Przez jakie wioski pojedziemy, co tam fajnego, co nie fajnego, „a jak jeszcze nie będziecie spali, to w Oatlands zobaczycie stary młyn”. Hobart nazwał Snowbart, bo istotnie zimno, a w Launceston upał, plus 18. Trasa głównie wiedzie wzdłuż pastwisk - tylko krowy i owce. Farmy są tu ogromne. Ten farmerski widok od czasu do czasu urozmaicają stare niesamowicie klimatyczne wioski Kempton, Oatlands i Ross. W Oatlands byliśmy, znamy. Ross nie ma w planach, ale Kempton się spodobał i ląduje na liście, gdy będziemy wracać z północy w stronę Richmond. Launceston, przejeżdżaliśmy tędy 9 lat temu. Teraz pobędziemy tu jeden dzień. Plecaki ciążą, idziemy wolno do naszego hotelu. Jest gorąco. Wreszcie! Chwila przerwy, zmiana ciuchów na lżejsze i idziemy na miasto. Nie zrobiliśmy planu na ten dzień. Wiec, co rzadko się zdarza, idziemy przed siebie. Pierwsze co widzimy, to oaza zieleni wśród niskich budynków - to Princes Square, maleńki park, ale zadbany, jak całe miasto. Podchodzimy do budynków, w których były kościoły. Idziemy od uliczki do uliczki, podziwiając typową architekturę sprzed ponad 100 lat. Miasto dużo bardziej spokojniejsze niż Hobart. Nie czuć jak w Hobart klimatu morskich podróży. Nie jest też tak oblegane przez turystów. Pijemy genialną kawę w Coffee Republic, odwiedzamy kilka ciekawych sklepów, na czele z Avenue Records (z płytami i taśmami magnetofonowym) i sklepem z Lego. Robimy także zakupy na jutrzejsze śniadanie i jemy fantastycznego steka - o tym możemy zapomnieć przez najbliższy tydzień. A propo tych taśm - jestem fanem postępu, sam w nim uczestniczę, jednakże uwielbiam doświadczać, jak ludzie na Antypodach nadal czytają papierowe gazety, czytają papierowe książki, słuchają radia z antenką na ulicy, nie dbają o modę. Jest to tak dalekie od trendu w Europie i tak bardzo mi się to podoba. Pozwala mi to zatrzymać się i uświadomić sobie, jak niewiele potrzeba do szczęścia. I wcale nie trzeba wymieniać tabletu i telefonu tylko dlatego, że wyszedł nowy model (update 9.01 - a jednak uległem i kupiłem ten nowy model, ech...). A na dodatek już tu są choinki i Christmasowe klimaty. Oooo tak, adwent tutaj, święta w Polsce - idealne połączenie. Jest 19.25 - leżymy w hotelu, czytamy, plecaki gotowe. Jutro wstajemy o 5, jemy śniadanie, o 6 mamy transport do Cradle Mountain. Po 9 latach znów zobaczę moją ukochaną górę. Chyba się poryczę ze szczęścia (nawet mając 20kg na plecach).